Dhondt, opgegroeid in De Kempen en twee jaar geleden afgestudeerd aan het Kask in Gent, loopt in een lange jurk en met een beetje verf op haar wang enthousiast langs de muren. Eindelijk kan ze veel tijd besteden aan schilderen, vertelt ze, een lang gekoesterde wens. Haar werk is figuratief en meestal in een plat vlak gecomponeerd, maar tijdens de residentie wil ze uitproberen om ook in perspectief te werken. Uit die wens is een werk ontstaan met een haarverfdoosje erop, dat een driedimensionale illusie wekt. Vanaf de doos kijkt een realistisch geschilderde vrouw met golvende zwarte haren ons zwoel aan. De achtergrond en het aanbrengkwastje zijn dan weer vertrouwd plat. ‘Ik kleur mijn haar altijd zwart, daar komt dit idee vandaan. Voor zes euro kan je je hele uiterlijk veranderen, dat vind ik een interessant gegeven.’
Dhondt weet nog niet zeker of ze vanaf nu altijd vaker objecten in perspectief wil toevoegen aan haar werk. Het voelt als een grote stap. Ze vindt het belangrijk om constanten in haar werk te behouden, zegt ze. Behalve vlakke composities zijn andere constanten in Dhondts werk de ogenschijnlijk lichte, dagelijkse onderwerpen, die als je langer kijkt vaak iets duisters hebben. Zo hangt er een werk met roze kledingstukken, een jasje en een rok, tegen een zwarte achtergrond. De kledingstukken zijn geschilderd alsof je ze uit kunt knippen om een papieren aankleedpop aan te kleden: aan de stukken zijn omvouwrandjes bevestigd, en schaartjes geven de aanwijzing om het uit te knippen. Het roze Chanelpak is echter besmeurd met bloed. Dhondt: ‘Dit is de kleding die Jacky Kennedy droeg toen haar man John F. Kennedy werd vermoord. Ze heeft het pak de hele dag demonstratief aangehouden.’
De aankleedpoppen en kleertjes zijn ook een constante in het atelier. Educatieve werkbladen zijn een langdurige fascinatie van de kunstenares. ‘Ik vind het interessant dat je een personage kunt aankleden en zelf de kleding kunt kiezen, dat alle wegen nog openliggen. Wie is de pop zonder die kledingstukken? Heeft ze dan nog eigenschappen? Wij definiëren ons vaak ook aan de hand van kleding, of onze job, of met wie we getrouwd zijn. Wie zich in een paar woorden moet omschrijven, noemt dan die dingen op. Maar in hoeverre definieert ons dat echt? Dat soort vragen vind ik interessant. Ik vind het ook boeiend dat die aankleedpoppen een tweedimensionale wereld tonen, daarmee lijkt het op schilderkunst.’
