Van vlees en bloed

“Juist die emotionele lading maakt geluid interessant voor kunstenaars, producers, regisseurs en natuurlijk componisten. En zo komen we bij de tweede topic van onze lezing: hoe creëer je audio voor, bijvoorbeeld, een film of een hoorspel? Daar hebben Frank en ik heel wat ervaring mee, dus daar kunnen we wel iets zinnigs over vertellen.”

“Helaas word je als audiomaker vaak pas op het eind aan boord gehaald. Het visuele krijgt gewoonlijk voorrang, zowel in tijd als in centen. Onterecht. Goede filmregisseurs vinden klank even belangrijk. Een scène krijgt pas echt kleur en emotionele diepgang als de audio ermee matcht - of nog beter, als ze een extra dimensie toevoegt.”

“Zo heb ik de muziek gemaakt bij de tv-serie ‘Van vlees en bloed’. Ik had alleen een script, en op basis daarvan heb ik een soort tango gecomponeerd. Best verrassend, voor een serie die zich afspeelt bij een beenhouwersfamilie in de Kempen (lacht), maar Tom Van Dyck en Michiel Devlieger (de makers van de serie, red.) waren meteen mee. Tango heeft iets tragisch, maar tegelijk iets komisch: die rare schuifelpasjes, die vrolijke instrumenten... Dat paste wel bij de vibe van de serie, dacht ik.”

“We staan er niet bij stil, maar elke dag worden we gebombardeerd met geproduceerde audio: radio, commercials, het sounddesign van films, podcasts, muziek, wie weet af en toe een hoorspel... En dat geluid is heel vaak gemanipuleerd. Denk maar aan films: vrijwel niets van wat je hoort is echt. Je zal altijd zien dat er tijdens de opnames een vliegtuig overvloog, of dat er ergens een generator stond te brommen... Daarom worden bijna alle filmgeluiden achteraf door gespecialiseerde technici overgedaan.”

“En zo haken we aan op het thema van de lezingenreeks: kunst is óók een manipulatie van de werkelijkheid. Dat is de link tussen wat wij doen en wat kunstenaars doen: we zijn allemaal manipulatoren. Of, als je het positiever wil uitdrukken: makers.”