Valérie Mannaerts

Eind jaren 1990 debuteerde Mannaerts met werken op papier waarin ze haar eigen lichaam en seksualiteit onderzocht. Ze trad in de voetsporen van vrouwelijke kunstenaars uit de jaren 1960 en 1970, zoals Eva Hesse, en ontwikkelde uit het amorfe een eigenzinnige en avontuurlijke beeldtaal. In 2003 vertegenwoordigde Mannaerts België op de Biënnale van Venetië, samen met kunstenaar Sylvie Eyberg. Nadien breidde ze haar artistieke praktijk gradueel uit met sculpturen. 

Ze onderzocht het medium uitvoerig. Wanneer wordt een object een sculptuur? Moet het daarvoor zelfstandig in de ruimte kunnen staan? En welke rol spelen licht of schaduw? Die focus op sculptuur versterkte bovendien Mannaerts’ interesse in architectuur, ruimtelijkheid en de relatie met het menselijk lichaam. Dit vertaalde zich in installaties, schilderijen, textielwerken, kimono’s, functionele objecten en opdrachten in de publieke ruimte die rechtstreeks in dialoog treden met hun omgeving. 

Gelijktijdig met ‘Antennae’ verschijnt een publicatie bij Walther König Verlag.