Op zoek naar de opening
Els: “Als gids ben je het koppelteken tussen het kunstwerk en de bezoeker. Ik zoek altijd een aanknopingspunt - een opening in het werk waardoor de bezoeker als het ware naar binnen kan kijken. Dat kan een kleur zijn, een voorwerp, een verhaal, een actuele link...”
“Ik gids heel graag voor NT2’ers, anderstalige nieuwkomers die Nederlands volgen. Voor hen is de drempel naar het museum hoog, en ik ben blij dat ik die kan helpen verlagen. Ze kijken vaak ook met een andere, niet-westerse bril naar kunst. In de tentoonstelling van Wael Shawky was er een werk waarvoor de kunstenaar zich gebaseerd had op een Perzische miniatuur. Daarop zie je een groepje mannen in een kring zitten. Een bezoeker van Koerdische afkomst zag dat en zei: ‘Dat is mijn dorp.’ Dat maakt zo’n werk meteen een heel stuk persoonlijker.”
Maïteh: “Een gids moet veel méér doen dan kennis overdragen. Daar vragen mensen ook minder naar dan vroeger, is mijn indruk.”
“Ik heb geen gidsenopleiding gevolgd, en ik heb ook geen kunstgeschiedenis gedaan. In het begin was ik soms bang om door de mand te vallen, maar nu denk ik: ik kan mensen alleen maar vertellen hoe ik naar deze tentoonstelling kijk. En als ze me een vraag stellen waarop ik het antwoord niet ken, dan zeg ik dat gewoon. Een grote expo telt gemiddeld wel honderd stukken: je kan onmogelijk over elk stuk alles weten.”
“Maar soms is het toch even schrikken. Ik weet nog dat ze me gevraagd hadden om een vierde leerjaar te gidsen, maar op het moment zelf bleek dat het ging om een vierde middelbaar. Daar stond ik met mijn opdrachtjes en kleurpotloden (lacht).”
